بسم رب المهدی

میلاد دردانه ی عالم و بهانه هستی، بقیه الله بر تمامی شیعیان مبارک باد...


به امید روزی که در تقویمهایمان روزی تعطیل به نام " سالگرد ظهور حضرت مهدی (عج) " نقش بندد.


به امید روزی که تنها کلاممان "جاء المهدی" باشد و به امید روزی که قلبهایمان با وجود نازنینش آرام گیرد.


و... به امید روزی که قبر گل پرپر شده محمد (ص) را به ما نشان دهد تا با چشمانی پر سوز و گداز برایش بگرییم و چندین سال نداشتن آرامگاهش را بباریم.


چه خوب گفت آغاسی که" شاید این جمعه بیاید..."

بسم رب الشهداء و الصدیقین

خبرگزاري فارس: يكي از خطيبان قمي و شاعر آئيني اين شهر، به مناسبت حال و هواي اين روزهاي كشور و سخنان تاريخي مقام معظم رهبري در نماز جمعه اخير تهران، شعري سروده است.

به گزارش خبرنگار فارس، شعر حجت‌الاسلام جواد محمدزماني به شرح زير است

ديشب اين طبع، بي‌قرار شما
خواست عرض ارادتي بكند
دست كم از دل شكسته‌تان
واژه‌هايم عيادتي بكند

***

چشم بد دور، عمرتان بسيار
كس نبيند ملالتان آقا!
ما نمرديم خون دل بخوري
تخت باشد خيالتان آقا!

***

چيست روباه در مصاف شير؟!
چه نيازي به امر يا گفته؟!
تو فقط ابرويي به هم آور
مي‌شود خواب دشمن آشفته

***

هست خاموشي‌ات پر از فرياد
در تو آرامشي است طوفاني
«الذي انزل السكينه» تو را
كرده سرشار از فراواني

***

واژه‌ها از لبت تراويدند
پرصلابت، پرعاطفه، پرشور
آفريدند در دل مردم
عزت، آمادگي، حماسه، حضور

***

اين حماسه همه ز يمن تو بود
گرچه از آن مردمش خواندي
رهبرا! تا ابد ولي محبوب
در دل عاشقان خود ماندي

***

سهم دلدادگان تو سلوي
قسمتِ دشمنان تو سجيل
رهبري نيست در جهان جز تو
كه ز امت چنين كند تجليل

***

نسل سوم چو نسل اول هست
با شعف با شعور با باور
جاري است انقلاب چون كوثر
هان! «فصل لربك وانحر»

***

گرچه در باغ سينه‌ات داري
لطف‌ها، مهرها، محبت‌ها
گفتي اما نمي‌روي چو حسين
تا ابد زير بار بدعت‌ها!

***

ناگهان در نماز جمعه شهر
عطر محراب جمكران گل كرد
بغض تو تا شكست بر لب‌ها
ذكر يا صاحب الزمان (عج) گل كرد

***

جان ايران! چه شد كه جانت را
جان ناقابلي گمان كردي؟!
آبروي همه مسلمانان
اشك ما را چرا درآوردي؟!

***

جسم تو كامل است، ناقص نيست
مي‌دهد عطر يك بغل گل ياس
دستت اما حكايتي دارد...
رَحِمَ اللهُ عَمِي العباس!

بسم رب الشهداء و الصدیقین

سلام. امروز حماسه ای دیگر آفریدیم!!! گل ایران شکفت و به جهان نشان دادیم که هستیم، می توانیم، مستقلیم، تا پای جان در صحنه ایم و نیازی به نظر خواهی اجنبی ها نداریم.
بر اساس گزارشات فارس و البته شبکه خبر تا کنون 67.07 درصد متعلق به محمود احمدی نژاد ، 30.35 درصد متعلق به میر حسین موسوی و باقی متعلق به دو کاندید دیگر است!!!

بازم آقا محمود خودمون!!!

سلامی دوباره آقا محمود. خط امام و رهبری را بگیر و برو. ما با دل و جان حمایتت میکنیم.

بسم رب الشهداء و الصدیقین

18 خردا 1388 به پیشنهاد پدرم به مصلا رفتیم. همایش حامیان دکتر محمود احمدی نژاد بود. تصمیم گرفتیم چون اتوبان شلوغ است با مترو برویم. به محض ورود به سالن خط1 متروی تهران با سیلی از جمعیت رو به رو شدیم که پرچم های مقدس جمهوری اسلامی را در دست داشتند. هر قطار که می آمد همه برایش دست تکان میدادند و پرچم ها را بالامیبردند و شعار می دادند. شعارهایی از قبیل:" دست خدا بر سر ماست خامنه ای رهبر ماست" ، " ابالفضل علمدار احمدی نژاد نگه دار"، " جومونگ ایران زمین،احمدی نازنین"،"احمدی،احمدی،حمایتت میکنیم" و...

فضا پر شور و هیجان بود. تا اینکه یک جای اندک در یک قطار به ما رسید. با فشاری بی سابقه مردم وارد قطارها میشدند. همه نگران بودند که نکند به صحبتهای دکتر نرسند!!! وقتی به مصلا رسیدیم با خوشحالی زیاد ناشی از خلاص شدن از فشار مترو داخل مصلا شدیم. فوج فوج آدم آنجا بود. یکی میگفت امروز با راهپیمایی های انقلاب برابری میکند. خلاصه به هر زحمتی وارد مصلا شدیم و از میان جمعیت زیاد که عموما جوانها و روشنفکران بودند خود را به صحن جلوی درب اصلی شبستان رساندیم. در این میان سبزها و سفیدها هم شیطنت میکردند اما گوش ما بدهکار نبود. شعارها آنجا هم دست از سر حنجره هایمان برنداشت...

صحنه هایی دیدیم شگفت انگیز که خلق آنها فقط کار یک ایرانی معتقد بود. آدمهایی که میگویند در ایران کسی به پای صندوق نمیرود و دموکراسی نیست، این صحنه ها را ندیده اند؟؟ همانند کبک سر خود را زیر برف کرده اند و میگویند انتخابات ایران سالم نیست!!!

همه قشرهای جامعه دوستش دارند. همه میگویند مالک اشتر علی است.

با ساده زیستی خود که به همگان ثابت شده یاد رئیس جمهور موتور سوار را برایمان زنده کرد و به ما فهماند که میشود چپاول نکرد اما مدیر بود...

بی خود نمیگویند:" صل علی محمد ، بوی رجایی آمد"

روی تابلوها نوشته بودند:"3<1" نوشته بودند:" احمدی نژاد جیگر دارد"

این کارها بیشترش کار نسل سوم بود. نسل اولی ها آمده بودند و به ما دلگرمی میدادند"

موج اخلاص در چشمان طرفدارانش موج میزد... انقلاب در صورتهای شکسته نسل اولی ها دوباره زنده شده بود. آنها شادند چرا که دوباره طعم روزهای با امام بودن را میچشند. طعم رضایت سید علی را میچشند. راستی گفتم سید علی... این روزها خیلی نگران است. نه به خاطر اینکه نامزد مورد علاقه اش رای می آورد یا نه!!! به خاطر کشور و جوانهایش نگران است که مبادا دستمایه برخی سودجویان شوند. مبادا دیگران برای جوانانش نقشه بکشند. مبادا کشورش را دیگران به سخره بگیرند. برای خودش و جانش اصلا ناراحت و نگران نیست. مخلص تر از این حرف هاست.اگر سید علی برای خودش نگران بود که پوتین به پا نمیکرد و به کربلای ایران نمیرفت.خلوص در چشمان پاک او هم موج میزند.کاش زودتر مهدی(عج) بیاید !!!

دکتر آمد. اما جمعیت آنقدر زیاد بود که حتی نتوانست خود را به درب اصلی مصلا برساند. به خاطر همین با عذر خواهی قرار شد چهارشنبه در مسجد دانشگاه شریف که به نظر من جایی کوچک برای آن همه جمعیت است برای حق طلبان سخنرانی کند. با وجود اینکه نیامد اما مردم غیور ایران ناراضی برنگشتند. راستی یک شعار جالب دیگر:" احمدی نژاد بیایی، نیایی، رئیس جمهور مایی" و واقعا هم همین است. آقای الهام، حاج سعید حدادیان، مسعود ده نمکی و... (خیلی های دیگر) به مراسم ما رنگ و بوی معنوی و زیبایی بخشیدند.

خلاصه قصد برگشت کردیم. آنقدر جمعیت زیاد بود و آنقدر خطوط تلفن شلوغ بود که به سختی می توانستی کسی را پیدا کنی. مترو هم به علت پیک رفت و آمد 15 دقیقه تاخیر را لحاظ کرد. خلاصه بعد از کلی تحمل فشار دوباره به خانه رسیدیم. این بود خاطره یک روز به یاد ماندنی. برای پیروزی دکتر و تعجیل در فرج آقا امام زمان یک صلوات نثار کن...

و من الله التوفیق

کاش می دانستم امام زمان (عج) چه قدر منتظر است که دوران ظهورش فرا رسد. کاش می دانستم برای آمدنش چه باید بکنم؟...

مگر جز این است که خودش به من می گوید: برای غیبت صبر می کنم ولی با سوز و ناله و بلند بر من گریه کنید و برای ظهورم زیاد دعا کنید و چه ملتمسانه این را از من می خواهد و من همیشه « صم بکم عمی » هستم. مگر جز این است که به من می گوید: من امام زمان مظلومم. من غریبم و مردم به یاد من نیستند. آیا وقتی این حرف را می شنوی به فکر فرو نمی روی که تا به حال برای ظهور آقایت چه کرده ای؟ آیا در به تعجیل انداختن فرج دست داشته ای یا خدایی ناکرده کاری کرده ای که امام زمان را از خودت رنجانده ای و باعث جمع شدن اشک در چشمان مبارکش شده ای؟

و من چه بد هستم با این که می دانم غیبت کردن من، دروغ گفتن من، تهمت زدن من، بی حجابی من، ریا کردن من،... باعث به تعویق افتادن ظهورش می شود باز این کارها را انجام می دهم. امشب می خواهم به خودم قول دهم که برای ظهور امام مظلوم دعا کنم و از تو می خواهم هر شب که اشک در چشمانت حلقه زد برای ظهورش دعا کنی. برای ظهور منجی ای که وقتی یکی از ما شیعیان ناراحت می شویم، بیشتر از ما ناراحت می شود و وقتی یکی از ما شیعیان دعا می کنیم او واسطه می شود نزد پروردگار و دعای ما را اجابت می کند. آیا انصاف است که قلب چنین انسانی را به درد آوریم؟

بیایید از امروز به بعد کمتر گناه کنیم. بیایید برای ظهورش همه با هم دعا کنیم و بگوییم: «اللهم عجل لویک الفرج»

نشریه مشکات

شبی در خواب دیدم مرا میخوانند راهی شدم به دربی رسیدم. به آرامی درب خانه را کوبیدم. ندا آمد: درون آی

گفتم: به چه روی؟

گفتا: برای آنچه نمیدانی

هراسان پرسیدم: برای چو منی هم زمانی هست؟!

پاسخ رسید: تا ابدیت

تردیدی نبود. خانه، خانه خداوندی بود. آری اوست که ابدی و جاوید است.

پرسیدم: بار الهی چه عملی از بندگانت بیش از همه تو را به تعجب وامیدارد؟

پاسخ آمد: اینکه شما تمام کودکی خود را در آرزوی بزرگ شدن به سر می برید و دوران پس از آن را در حسرت بازگشت به کودکی می کذرانید.

اینکه شما تمام سلامتی خود را فدای مال اندوزی می کنید و سپس تمام دارایی خود را صرف بازیابی سلامتی می نمایید.

این که شما به قدری نگران آینده اید که حال را فراموش می کنید. در حالی که نه حال را دارید نه آینده را.

اینکه شما طوری زندگی می کنید که گویی هرگز نخواهید مرد و چنان گورهای شما را گرد و غبار دربرمی گیرد که گویی هرگز زنده نبوده اید.

سکوت کردم، اندیشیدم.

درب خانه چنین گشوده!

چه می طلبیدم؟ بلی، آموختن.

پرسیدم: چه بیاموزم؟

پاسخ آمد: بیاموزید که مجروح کردن قلب دیگران بیش از دقایقی طول نمی کشد ولی برای التیام بخشیدن آن به سالها وقت نیاز است.

بیاموزید که هرگز نمی توانید کسی را مجبور به دوست داشتن خود کنید. زیرا عشق و علاقه دیگران نسبت به شما آیینه ای از کردار و اخلاق خود شماست.

بیاموزید که هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنید از آنجا که هر یک از شما به تنهایی و برحسب ویژگی های خود مورد قضاوت و داوری ما قرار می گیرد.

بیاموزید که دوستان واقعی شما کسانی هستند که با ضعف ها و نقصان های شما آشنایند و لیک شما را همان گونه که هستید دوست دارند.

بیاموزید که داشتن چیزهای قیمتی و نفیس به زندگی شما بها نمی دهند، بلکه آنچه با ارزش است بودن افراد بیشتر در زندگی شماست.

بیاموزید که دیگران را در برابر خطا و بی مهری که نسبت به شما روا می دارند مورد بخشش خود قرار دهید و این عمل پسندیده را با ممارست بیشتر در خود تقویت نمایید.

بیاموزید که دو نفر می توانند به یک چیز یکسان نگاه کنند ولی برداشت آن دو از آن، هیچگاه یکسان نخواهد بود.

بیاموزید که در برابر خطای خود فقط به عفو و بخشش دیگران بسنده نکنید، آنگاه که مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتید راضی و خشنود شوید.

بیاموزید که توانگر کسی نیست که بیشتر دارد بلکه آن است که خواسته های کمتری دارد.

ای بنده من به خاطر داشته باش که مردم گفته های تو را فراموش می کنند. مردم کرده های تو را از یاد خواهند برد.

ولی

هرگز احساس تو را نسبت به خویش از یاد نخواهند برد.

نشریه مشکات

* در كتاب ارشاد ديلمى است كه: رسول خدا(ص)لباس خود را خودش وصله مى‏زد، و كفش خود را خود مى‏دوخت، و گوسفند خود را مى‏دوشيد، و با بردگان هم غذا مى‏شد، و بر زمين مى‏نشست و بر دراز گوش سوار مى‏شد و ديگرى را هم پشت سر خود بر آن سوار مى‏كرد، و حيا مانعش نمى‏شد از اينكه مايحتاج خود را خودش از بازار تهيه كرده به سوى اهل خانه‏اش ببرد، به توانگران و فقرا دست مى‏داد و دست خود را نمى‏كشيد تا طرف دست خود را بكشد، بهر كس مى‏رسيد چه توانگر و چه درويش و چه كوچك و چه بزرگ سلام ميداد، و اگر چيزى تعارفش مى‏كردند آنرا تحقير نمى‏كرد اگر چه يك خرماى پوسيده بود، رسول خدا(ص)بسيار خفيف المؤنه و كريم الطبع و خوش معاشرت و خوش رو بود، و بدون اينكه، بخندد هميشه تبسمى بر لب داشت، و بدون اينكه چهره‏اش در هم كشيده باشد هميشه اندوهگين به نظر مى‏رسيد، و بدون اينكه از خود ذلتى نشان دهد همواره متواضع بود، و بدون اينكه اسراف بورزد سخى بود، بسيار دل نازك و مهربان به همه مسلمانان بود، هرگز از روى سيرى آروغ نزد، و هرگز دست طمع به سوى چيزى دراز نكرد.
** و در كتاب مكارم الاخلاق روايت شده كه: رسول الله(ص)

عادتش اين بود كه خود را در آينه ببيند و سر و روى خود را شانه زند و چه بسا اين كار را در برابر آب انجام مى‏داد و گذشته از اهل خانه خود را براى اصحابش نيز آرايش مى‏داد و مى‏فرمود:
خداوند دوست دارد كه بنده‏اش وقتى براى ديدن برادران از خانه بيرون مى‏رود خود را آماده ساخته آرايش دهد
***و در كتاب‏هاى علل و عيون و مجالس به اسنادش از حضرت رضا از پدران بزرگوارش(ع)نقل كرده كه رسول الله(ص)فرمود: من از پنج چيز دست برنمى‏دارم تا بميرم: 1 ـ روى زمين و با بردگان غذا خوردن 2 ـ سوار الاغ برهنه شدن 3 ـ بز بدست خود دوشيدن 4 ـ لباس پشمينه پوشيدن 5 ـ و به كودكان سلام كردن، براى اين دست برنمى‏دارم كه امتم نيز بر آن عادت كنند و اين خود سنتى شود براى بعد از خودم.
**** و در كتاب مكارم الاخلاق از كتاب نبوت از على(ع)نقل كرده كه فرمود: هيچ ديده نشد كه رسول خدا(ص)با كسى مصافحه كند و او جلوتر از طرف دست خود را بكشد، بلكه آنقدر دست خود را در دست او نگه ميداشت تا او دست آن جناب را رها سازد، و هيچ ديده نشد كه كسى با پر حرفى خود مزاحم آن حضرت شود و او از روى انزجار سكوت كند، بلكه آنقدر حوصله به خرج مى‏داد تا طرف ساكت شود و هيچ ديده نشد كه در پيش روى كسى كه در خدمتش نشسته پاى خود را دراز كند، و هيچ وقت مخير بين دو چيز نشد مگر اينكه دشوارتر آن دو را اختيار مى‏فرمود، و هيچ وقت در ظلمى كه به او ميشد به مقام انتقام در نيامد، مگر اينكه محارم خدا هتك شود كه در اين صورت خشم مى‏كرد و خشمش هم براى خداى تعالى بود، و هيچ وقت در حال تكيه كردن غذا ميل نفرمود تا از دنيا رحلت كرد، و هيچ وقت چيزى از او درخواست نشد كه در جواب بگويد: "نه"، و حاجت هيچ حاجتمندى را رد نكرد بلكه عملا يا به زبان به قدرى كه برايش ميسور بود آنرا برآورده ميساخت، نمازش در عين تماميت از همه نمازها سبك‏تر و خطبه‏اش از همه خطبه‏ها كوتاهتر و از هذيان دور بود، و مردم، آن جناب را به بوى خوشى كه از او به مشام مى‏رسيد مى‏شناختند، و وقتى با ديگران بر سر يك سفره مى‏نشست اولين كسى بود كه شروع به غذا خوردن مى‏كرد، و آخرين كسى بود كه از غذا دست مى‏كشيد، و هميشه از غذاى جلو خود ميل مى‏فرمود، تنها در رطب و خرما بود كه آن جناب دست دراز ميكرد و بهترش را برمى‏چيد، و وقتى چيزى مى‏آشاميد آشاميدنش با سه نفس بود، و آنرا مى‏مكيد و مثل پاره‏اى از مردم نمى‏بلعيد، و دست راستش اختصاص داشت براى خوردن و آشاميدن، و جز با دست راست چيزى نمى‏داد و چيزى نمى‏گرفت، و دست چپش براى كارهاى ديگرش بود، رسول خدا با دست راست كار كردن را در جميع كارهاى خود دوست مى‏داشت حتى در لباس پوشيدن و كفش به پا كردن و موى شانه زدنش.

و وقتى دعا مى‏فرمود سه بار تكرار مى‏كرد، و وقتى تكلم مى‏فرمود در كلام خود تكرار نداشت و اگر اذن دخول مى‏گرفت سه بار تكرار مى‏نمود، كلامش همه روشن بود به طورى كه هر شنونده‏اى آنرا مى‏فهميد، وقتى تكلم مى‏كرد چيزى شبيه نور از بين ثنايايش بيرون مى‏جست، و اگر آن جناب را مى‏ديدى مى‏گفتى افلج است و حال آنكه چنين نبود، نگاهش همه بگوشه چشم بود، و هيچ وقت با كسى مطالبى را كه خوش آيند آنكس نبود در ميان نمى‏گذاشت، وقتى راه مى‏رفت گوئى از كوه سرازير مى‏شد و بارها مى‏فرمود بهترين شما خوش اخلاق‏ترين شما است، هيچ وقت طعم چيزى را مذمت نمى‏كرد، و آنرا نمى‏ستود، اهل علم و اصحاب حديث در حضورش نزاع نمى‏كردند، و هر دانشمندى كه موفق بدرك حضورش شد اين معنا را گفت كه من به چشم خود احدى را نه قبل از او و نه بعد از او نظير او نديدم

***** و نيز از يونس شيبانى نقل مى‏كنند كه گفت امام ابى عبد الله(ع)به من فرمود: چطور است شوخى كردنتان با يكديگر؟عرض كردم خيلى كم است، فرمود چرا با هم شوخى نمى‏كنيد؟شوخى از خوش اخلاقى است و تو با شوخى مى‏توانى در برادر مسلمانت مسرتى ايجاد كنى، رسول خدا (ص)همواره با اشخاص شوخى مى‏كرد، و مى‏خواست تا بدين وسيله آنان را مسرور سازد.

می خواهم تمام خوبی ها را بنویسم. می خواهم داد بزنم. یکی یکی آنها را بخوانم و بگویم مهربانی کجایی؟!که با تو آغاز می شود تمام خوبی ها، تمام مهربانی ها. مهربانی بیا. بیا که باز دل تنگم هوای تو را کرده و باز هم بیا که آمدنت همانند موج دریاست که خودش را به سینه ساحل می کوبد و تمام وجودش را نثار ساحل بی ریا تر از خودش می کند.

ای آبی آبی ها و ای زیباترین زیبایی ها، با تمام وجودم می پرستمت و با عشق می خوانمت. می خوانم، فریاد می زنم، اما افسوس که صدایم در گلویم خشکیده و هیچ آهی از آن بر نمی خیزد. هیچ آهی...

آمدنت، بودنت، دیدنت، حس کردنت، تمام غم هایم را می شوید و تمام امیدم را آشکار می سازد.

 

امیدوارم به تو، به آینده، به خودم، که باز هم

 هر چه دارم از تو دارم.... ای خدای مهربان من

امام حسن عسگری (ع) در سال 233 هجری در شهر مدینه از بانویی با فضیلت و پرهیزکار به ناه «سلیل» که جمعی از مورخین او را ایرانی دانسته اند متولد شده است.

نام مقدسش «حسن» و کنیه اش «ابو محمد» و مشهورترین القابش زکی، عسکری، و ابن الرضا است.

پدر بزرگوارش حضرت امام علی النقی (ع) است که در سال 254 رحلت فرمود و از آن پس فرزند ارجمندش امام حسن عسکری (ع) امامت امت را به عهده گرفت. او در این هنگام جوانی 22 ساله بوده است. جوانی گندم گون، با چشمانی گشاده و بسیار خوش قامت و زیبا. و اما از نظر صفات و خصوصیات معنوی: احمد ابن عبید الله که از جانب خلفای عباسی در قم متصدی اوقاف و صدقات بوده است به نقل مرحوم محدث قمی درباره آن حضرت می گوید:

من در سامرا از سادات علوی ندیدم کسی را مانند امام حسن عسکری در علم و زهد و ورع و زهادت و وقار و مهابت و عفت و حیا و شرف و قدر و منزلت. و به موجب همین صفات بوده است که شایسته مقام امامت شده و بر این مسند معنوی و الهی تکیه زده است. ما می بینیم که پدرش امام علی النقی آنگاه که می خواهد امامت فرزندش حسن را برای مردم بازگو کند سخن از معیار و میزان امامت به میان می آورد، نمی فرماید او چون فرزند من است امام بر شما است بلکه سخن را به همراه معیارهای اصیل امامت همراه می کند به این مطلب که مرحوم جواد فاضل در کتاب چهارده معصوم و در فصل مربوط به امام حسن عسکری (ع) ذکر کرده توجه فرمایید. می نویسد:

ابوبکر فدکی می گوید: امام علی النقی به من مرقوم فرمود: پسرم ابومحمد از عموم آل محمد (ص) گرامی تر و شریفتر و به مقام امامت شایسته تر است. او بزرگترین پسران من است. به جای من او می نشیند و شایسته است شما برای مسایل و مایحتاج دینی خود به او رجوع کنید.

امام در این نامه از شرافت و عظمت و علم و دانش فرزندش حسن به میان می آورد.

درست است که او فرزند امام است ولی معیار امامت و اصولا پایه و اساس زمامداری در محیط تفکر اسلامی مسئله صلاحیت و شایستگی است. امامت و یا به عبارت دیگر زمامداری امت اسلام بر اساس توارث نیست. و همین خصوصیات معنوی بوده است که دوست و دشمن را در برابر آنها خاضع و خاشع می ساخته و به پیروی از آنان وادارشان می کرده است. تاثیر معنوی امام را از این حکایت که محدث قمی از مفید و دیگران روایت کرده است استنباط می کنیم.

جمعی از بنی عباس بر صالح بن وصیف وارد شدند. امام حسن عسکری (ع) در این هنگام در حبس صالح ابن وصیف بود. بنی عباس از صالح خواستند که شرایط زندگی را بر امام سخت کند.

صالح گفت من بیش از این نمی توانم که او را به دست شقی ترین مامورین خود بسپارم. من او را به دو نفر از بدترین و شقی ترین افرادی که تا کنون دیده ام، سپرده ام. یکی علی بن یارمش و دیگری اقتامش. ولی اینک می بینم که این دو نفر پس از آنکه امام به حبس آنان افتاده است، مردمی صالح و شایسته شده اند، نماز می خوانند، روزه می گیرند و به مقامی بزرگ از عبادت نائل شده اند.

سپس صالح به دنبال آن دو فرستاد. آنها را آوردند. صالح به درشتی با آنان سخن گفت و آنان را ملامت و سرزنش کرد و گفت وای بر شما! نظر شما در باره ی این شخص (امام حسن عسکری (ع)) چیست؟

گفتند: چه بگوییم در حق مردی که روزها را روزه دار است و شبها را به عبادت خدا می گذراند. جز به خدا به هیچ چیز دیگر توجه ندارد و آنگاه که بر ما نظر می کند بدنهامان به لرزه می افتد.

آری این است تاثیر خصوصیات معنوی امام در مردم، همان خصوصیاتی که او را شایسته مقام امامت کرده است.

...و امام حسن عسکری (ع) مانند آباء و اجداد خود در جبهه ضد ستم و ضد خلفای جبار قرار داشت. او رهبر بزرگ شیعیان و رهبر مبارزه های ضد عباسی بود. در عصر امام معتمد عباسی بر سریر خلافت قرار داشت و او مردی سخت سفاک و خونریز بود. جبهه های مخالف را با شقاوتی تمام در هم می شکست. صاحب منتخب التواریخ از تاریخ الخلفاء سیوطی نقل کرده است که معتمد در شهر بصره، یک روز سیصد هزار نفر را کشت. شاید رقم مبالغه آمیز به نظر آید ولی هر چه هست نشانی است از شدت عمل او در برابر مخالفان.

چنین شخصی هرگز نمی توانست در برابر امام بزرگ ما، امام حسن عسکری (ع) که رهبر و پیشوای شیعیان بوده است ساکت و بی تفاوت باشد.

شیعیان از آغاز، جبهه ی ضد ستم بودند که به رهبری ائمه ی دین در برابر خلفاء و سلاطین فعالیت می کردند. مبارزه با کلمه ی شیعه آن چنان به هم آمیخته است که تاریخ حیات شیعه را که از عصر پیامبر آغاز می شود، تاریخ مبارزه ی عدل علیه ظلم می دانند. و با این ترتیب پیداست که «المعتمد بالله» خلیفه سفاک عباسی با چشمانی باز و خونبار متوجه امام است.

به همین جهت امام (ع) بیشتر عمر خود را در زندان سپری کرده است. گاهی به دست صالح بن وصیف به زندان افتاده و زمانی در حبس علی بن حزین بوده است. و سرانجام معتمد که نسبت به آن حضرت کینه و عداوتی شدید داشت و حضرت را خطری بزرگ برای حکومت خویش می دانست تصمیم به قتل آن حضرت گرفت.

محدث قمی می نویسد: ابن بابویه و دیگران گفته اند: معتمد آن حضرت را به زهر شهید کرد.

امام حسن عسکری در سال 260 هجری از دنیا رحلت فرمود. مدت امامت آن بزرگوار نزدیک به شش سال بوده است. خبر رحلت آن حضرت بلافاصله در شهر شایع شد، شهر بزرگ سامرا که مرکز خلافت و پایتخت بود، یک پارچه ضجه و شیون شد. مردم بازارها را بستند. رجال بنی هاشم، دبیران، فقها، امرای سپاه، قضات و دیگر طبقات جامعه همه در تشییع جنازه امام حضور یافتند. وقتی تشریفات رسمی انجام گرفت، به دستور مقام خلافت، برادر خلیفه – ابو عیسی – بر جنازه ی امام نماز خواند و سپس باز هم به دستور مقام خلافت، جمعی از شخصیت ها را احضار کردند تا از نزدیک جنازه امام را ببینند و گواه باشند که امام به مرگ طبیعی از دنیا رفته است و آنان می خواستند تا جنایت عظیم خود را پرده پوشی کنند.

چه آن که از عکس العمل افکار عمومی مردم که نسبت به ائمه دین سخت عظمت و احترام قائل بودند، در ترس و هراس بودند، لذا تمام خلفای عباسی به طور پنهانی ائمه دین را مسموم ساخته اند و معتمد نیز امام یازدهم را مسموم می کند و در عین حال کوشش می کند که بزرگان مملکت جنازه امام را از نزدیک ببینند و شهادت دهند که امام به مرگ طبیعی از دنیا رفته است.

شیعیان پس از رحلت امام یازدهم به موجب همان دو عنصر علم و تقوا به فرزند ارجمندش امام دوازدهم حضرت حجه ابن الحسن، امام عصر (ارواحنا فداه) گروش پیدا کردند. حضرت مهدی (عج) که طبق بیان صریح مقام نبوت، دوازدهمین امام ما است، پس از مرگ پدر به این مقام عظیم نائل آمد و اینک جهان در انتظار اوست که با ظهور خود ایده عدل جهانی را تحقق بخشد و بشریت را از تیرگی های گناه و ستم برهاند.

و السلام علیه و علی آبائه الطیبین الطاهرین و رحمه الله و برکاته

ابومحمد حسن شعبه حرانی می گوید: امام حسین(ع) فرمود:« هان ای مردم! بپرهیزید از این بیرون شدگان (از دین) که خدا را به خود تشبیه کنند (و برای او همانند خود اعضا و جوارح پندارند). گفتار اینها به گفتار کفار می ماند؛ بلکه اوست آن ذات کامل مطلقی که هیچ چیز همانندش نیست و اوست شنوا و بینا؛ دیدگان او را درنیابند و او دیدگان را دریابد و اوست که (در قلمرو آفرینش)، لطیف (و به هر ذره ناپیدا، آگاه) و خبیر است (و از روی عمق دانش و مهارت، همه را می شناسد.)

یگانگی و جبروت (: بلندای توانمندی در سامان بخشی) را ویژه خویش گردانیده است و مشیت و اراده و قدرت و علم خود را بر همه چیز جاری ساخته است؛ در هیچ کاری از امور خویش، ناسازگار (و ستیزه جو) ندارد و او را همتایی نیست تا با او، برابری نماید و ضدی ندارد تا با او کشمکش داشته باشد؛ همتایی ندارد تا با او، سر همانندی زند و مثلی ندارد تا با او، همسانی کند.

چنان نیست که بر او، امور از پی هم در آید و احوال بر او جریان یابد و حوادث بر او فرود آید؛ ژرفای عظمتش را هیچ گوینده ای نتواند بازگوید و بلندای جبروتش بر هیچ دلی خطور نکند؛ زیرا برای او در میان چیزها نظیری نیست و دانشمندان با همه ژرف نگری خود او را در نیابند و متفکران با همه تفکر خود، به او نرسند؛ جز اینکه به یقین دریابند که « در پس پرده غیبت، خدایی هست. » ؛ زیرا با هیچ یک از صفات مخلوق، بیان نپذیرد؛ ( هر وصفی را که با آن خدا را نشانه می گیرند، از اوصاف آفریدگان است و) او که یگاه بی نیاز است، با هیچ یک از صفات مخلوقات، بیان نپذیرد؛ هر آنچه در عقول آید، او غیر (و فوق آن) است؛ پروردگار نباشد، آنکه در حیطه ادراک آدمی افتد و محبوب به حق نباشد، آنکه در هوا یا غیر هوا یافت شود.

او در همه چیز هست، نه آنگونه که حد پذیرد؛ از هر چیز جداست، نه آنگونه که (از ظاهر و باطن وجود و شوؤن وجودی آن) پنهان شود؛ توانای مطلق نیست، آنکه ضدی در برابر او باشد، یا همانندی که با او برابری کند. قدیم بودن او از روزگار نیست (تا در زمان گنجد) و توجه او، سویی ندارد (تا در مکان گنجد)(و آنچنان در اوج احاطه است که) از عقول پنهان است؛ به همان گونه که از دیدگان، در پرده است و از اهل آسمان محجوب است، به همان گونه که از اهل زمین؛(احاطه به ذات کبریایی او، از دسترس ملکیان و ملکوتیان، به دور است؛ در عین حال) تقرب به او گرامی داشتن اوست و دور ماندن از او، اهانت اوست (قرب و بعد مکانی ندارد).

« در » (که نشان ظرفیت و مکان است)، در ساحت قدسش راه ندارد (که گویی در کجاست) و « گاه » (که رمز زمان است)، محدودش نسازد و « اگر » (که دلیل مکان و تعلیق است)، در بارگاهش راه نیابد؛ بلند مرتبه بودن او، از پایین به بالا برآمدن نیست و آمدن او، از جایی به جایی رفتن نمی باشد ( تا نشانه محدود بودن او باشد، به طوری که وقتی به بالا آمد، دیگر در پایین نباشد، یا وقتی از جایی منتقل شد، دیگر در آنجا حظور نداشته باشد.).

نابودها را بود میکند و بود را نابود می سازد و این دو صفت در هیچ زمانی برای دیگری میسر نیست؛ (زیرا تنها اوست که آناً فآناً همه ماسوا را از غیب، به شهود می آورد و از شهود، به غیب می برد.)

فرا رسیدن اربعین حسینی را به پیشگاه مقدس حضرت ولی عصر(عج) تسلیت می گوییم.

دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو

                                               سپند وار ز کف داده ام عنان بی تو

گدازه ی غم دل را ببر چو امین

                                               جدا ز خلق به محراب جمکران بی تو

...و به سمت راست و چپ متمایل نگردید بلکه راه و مقصد خود را بر یک سنت و روش روشن به سوی دوستی ما قرار دهید که من برای شما خیر خواهی نمودم و خداوند بر من و شما شاهد است و اگر غیر از این بود که صلاح شما را خواستار بوده و رحمت و شفقت و مهربانی کردن بر شما (شیعیان) را دوست داریم، زبان از خطاب به شما در می کشیدیم.(شما را نصیحت نمی کردیم)

                                                                   حضرت مهدی(عج)، احتجاج، جلد2، ص278

می آیم. شروع میکنم و مینویسم. شاید...

بزرگی را می جویم و برای آمدنش می نویسم. شاید...

هستم...

می مانم...